Luie Overheid

Ik moet zeggen dat ik een prima vakantie heb gehad. Veel bijzonders heb ik eigenlijk niet gedaan. Ik heb een beetje geklust en opgeruimd, ben af en toe met het gezin op pad geweest en heb aardig wat achterstallige schrijfklussen afgerond. Nee, zeker in de eerste helft van de vakantie lukt het me niet om helemaal niets te doen. Dat voelt zo ongemakkelijk. Pas na verloop van tijd verdwijnt dat gevoel van onbehagen en geef ik me schoorvoetend over aan het dolce far niente.
Laatst had ik een gesprek met een paar collega’s. Het ging over de talloze initiatieven van onderop die ontstaan op het gebied van duurzaamheid. ‘Deed de overheid maar eens vaker gewoon niets,’ verzuchtte een van de drie. ‘Dan zouden veel meer initiatieven worden ontplooid. Juist als de overheid van alles en nog wat onderneemt en regelt, denken veel burgers: de overheid regelt het wel, waarom zou ik zelf nog wat doen?’
Nietsdoen klinkt makkelijker dan het is. Nietsdoen is eigenlijk hard werken, aldus Oscar Wilde. Misschien wel vooral om de reflex te onderdrukken om aan de slag te gaan of in te grijpen, zeker als je denkt dat iedereen dat van je verwacht. Op je handen gaan zitten, als je handen jeuken om aan de slag te gaan.
Maar een overheid kan ook nog even niets doen. Misschien later. Misschien dat ook wel aankondigen als een stok achter de deur. Maar eerst de bal bij de ander laten. Of ze kan er wel voor zorgen dat ze iets achter de hand heeft, maar eerst maar eens kijken of er een beter alternatief uit de samenleving komt. Of een besluit nemen waarmee zij niet zozeer zelf van alles en nog wat op haar nek haalt, maar waarbij ze de creativiteit en energie van anderen mobiliseert.
Een veelzeggend voorbeeld vind ik de milieuzone in Rotterdam. Het resultaat van een ingewikkeld politiek compromis en ingevoerd na veel protesten. Zwaar bekritiseerd en tot de hoogste rechter aangevochten. En na de verkiezingen in 2018 als eerste weer afgeschaft door het nieuwe college. En de belangrijkste groep criticasters had nota bene tal van plannen ontwikkeld die heel wat eenvoudiger waren en meer effect sorteerden. Al die plannen hadden heel wat kosten en negatieve energie kunnen besparen. En fijnstof. Maar ja, de overheid moest en zou zelf een daad stellen. Nietsdoen voelt zo ongemakkelijk. En anderen iets voor je op laten knappen, is al net zo moeilijk.
We kunnen onze overheid niet op vakantie sturen. Maar misschien kunnen we ze remmen in hun dadendrang en verleiden tot wat meer luiheid. Zodat ze net genoeg blijven doen om zich niet ongemakkelijk te voelen.

Delen

Reageer

*

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *