Kansengelijkheid lijkt wel een toverwoord: of het nou gaat om achterstanden in het onderwijs, de overspannen woningmarkt, verschillen in gezondheid of kansen op een baan. Van links tot rechts roepen politici dat ze voor kansengelijkheid strijden. Het klinkt als een mooi ideaal, de remedie tegen allerlei soorten scheefgroei en segregatie in ons land. Maar schijn bedriegt. Of toch niet?
Juist omdat het beleid rond kansengelijkheid met zoveel verwachtingen wordt overladen, is het goed om het eens kritisch tegen het licht te houden: waar staat dit toverwoord precies voor? En zijn die hoge verwachtingen terecht? Lang geleden had kansengelijkheid een duidelijke politieke kleur: het was een van de stokpaardjes van de voormalig Britse Prime Minister Margaret Thatcher. Een beroemde quote uit een toespraak die ze ooit hield op het Institute of SocioEconomic Studies laat zien dat het een uitgesproken liberaal en meritocratisch ideaal is: ‘Let our children grow tall, and some taller than others if they have it in them to do so.’ Kansengelijkheid is in dit perspectief geen streven naar meer gelijkheid, maar moet ervoor zorgen dat de verschillen die ontstaan, welverdiend zijn. Geldt dat anno 2021 nog steeds?
*Dit is het eerste deel van een artikel uit Publiek Denken 28: Werk in uitvoering. Lees hier verder
Beeld: ANP Foto
